Robert Johnson​

โรเบิร์ต จอห์นสัน

(Robert Johnson) อภิมหาอมตะนิรันดร์กาล

แห่งขุนกีตาร์ blues

จากลุ่มแม่น้ำ Mississippi

..หลายท่านที่ชื่นชอบดนตรีบลูส์​  แน่นอน

ว่าไม่มีใครไม่เคยได้ยินชื่อเสียง​  ของนัก

ดนตรีผิวสี​ โรเบิร์ต จอห์นสัน (Robert Johnson)ผู้ที่วงการดนตรีบูลส์ต่างรำลือว่าเขาขายวิญญาณให้กับ “ซาตาน”​ เพื่อแลกกับฝีมืออันสุดยอดของเขา

จะจริงจะเท็จอันใด​คงไม่มีใครที่จะพิสูจน์คำรำลือเหล่านั้น​ได้..​ แต่ฝีมืออันยอดเยี่ยมของเขาได้เกิดขึ้น​ แล้วและเกิดขึ้นในระยะเวลาอันสั้น​ เฉกเช่นเดียวกับลมหายใจของเขา​ ที่ได้มีโอกาสสัมผัส​กับดนตรีบูลส์​   ของเขากับความสำเร็จ​ที่เขาอาจจะไม่​ เคยรู้มาก่อนว่าการขายวิญญาณให้กับ​ ซาตานในครั้งนั้นจะทำให้โลกแห่งเสียง​ ดนตรีบูลส์จะยังจดจำเขาได้อย่างไม่ลืม​ เลือนซ้ำยังเป็นต้นแบบและตำนานให้ผู้​ คนและบทเพลง...ของเขา..

..โรเบิร์ต จอห์นสัน (Robert Johnson) เป็นที่เลื่องลือมานานแล้ว ความลึกลับที่เขาเล่นกีต้าร์บูลส์ได้ดียิ่ง​ กว่ามืออาชีพภายในระยะเวลาไม่กี่เดือน ทำให้เขากลายเป็นผู้ลบล้างทฤษฎีที่ว่า การฝึกฝนเพื่อที่จะร้องและเล่น กีต้าร์บูลส์ให้ได้ยอดเยี่ยมจำเป็นต้อง​ อาศัย กระบวนการและเวลายาวนาน ถูกโยนทิ้งตกไปจากความเชื่อของ ใครหลายคนที่รู้จักเรื่องราวของเขา
โรเบิร์ต จอห์นสัน (Robert Johnson) เกิดวันที่ 8 พฤษภาคม 2454 (1911) ใน Mississippi, U.S. และได้บันทึกผลงานในช่วงปี 1936-1937
รวมผลงานเพลงจำนวน 29 เพลงอันเป็นสุดยอดของบทเพลง บูลส์ ซึ่งนักดนตรีรุ่นหลังๆ ต้องฟังและนำไปเป็นแรงบันดาลใจหรือ​ ต้นแบบไม่ว่าจะเป็นดนตรีในแนว Rock, Folk ต่างก็ได้แรงบันดาลใจจาก Robert Johnson เช่น John Fogerty, Bob Dylan, Johnny Winter,
Jimi Hendrix, The Yardbirds, Led Zeppelin, The Allman Brothers Band, The Rolling Stones, Paul Butterfield, The Black Keys,
The Band, Neil Young, Warren Zevon, Jimmy Page, Jeff Beck, and Eric Clapton ผู้ซึ่งมีความศรัทธาในตัวของ Robert Johnson…
ความไม่ธรรมดาของ Robert Johnson นั้นช่างล้ำลึกด้วยสำเนียงโศกละมุนหู ที่หากไม่ทราบมาก่อน ผู้ฟังอาจนึกไปว่าเขาเล่นกีตาร์กันสองตัวพร้อมกัน (ความจริงปู่ Johnson เขาร้องและเล่นเองหมดทุกอย่าง สดๆ รวดเดียว ไม่มีอัดซ้ำ) แถมตอนบันทึกเสียง ว่ากันว่าเขาหันหน้าเข้าฝาผนังเล่น อีกต่างหาก ส่วนประวัติของเขาลึกลับยิ่งกว่า ตำนานปรัมปรา นอกเหนือจากลีลากีตาร์โปร่ง สำเนียงบลูส์โหยหวน เคล้าเสียงเป่าหีบเพลงเศร้าสนิทใจ แล้ว การจากไปในวัยเพียง 27ปีของเขายังมีที่มาที่ไปน่าฉงน..

..ผู้เฒ่าเล่าขานกันว่า เมื่อ Robert Johnson ยังเป็นหนุ่มน้อย อาศัยอยู่ในโรงเก็บนุ่นชนบทใน Mississippi เขารักที่จะเล่นกีตาร์มาก แต่ฝีมือไม่โดดเด่น วันหนึ่งมีคนมาบอกให้เขาเอากีตาร์ ไปยืนที่สี่แยกใกล้ๆ โรงงานชื่อ Dockery ตอนเที่ยงคืน ที่นั่นเวลานั้นเขาจะได้พบกับปิศาจ ผู้ที่จะนำกีตาร์ของเขาไปปรับให้ เล่นเพลงออกมาอย่างไรก็ได้ตามใจปรารถนา แต่มีข้อแม้ว่าเขาต้องมอบวิญญาณ ให้กับปิศาจไป ตำนานไม่ได้กล่าวไว้ว่าเขาไปหรือ ไม่ เพราะไม่มีใครเห็น แต่ผ่านไปไม่ถึงปี เขากลับมาพร้อมลีลาร้อง เล่น แต่ง ดนตรีบลูส์ได้ชนิดหาที่ติไม่เจอ พร้อมกับขับขานเสียงเพลงบลูส์ที่ ไพเราะที่สุด เท่าที่มีคนเคยได้ยินมา

..ไม่นานนักในปี 1936 เขาก็ได้ไปนั่งอัดเสียงในห้องอัด ณ San Antonio, Texas เพลงแล้วเพลงเล่าถูกขับขานร้องเล่นออกมาไม่ขาดสาย ดั่งสายธารแห่งความเศร้าที่หลั่งไหลจากสามเหลี่ยมแม่น้ำ Missisippi สู่ท้องทะเลแห่งความโศก แต่ไม่มีใครทราบหรอกว่า ทุกสิ่งที่เขาบันทึกลงไปในวันนั้น กลายเป็นตำนานแห่งดนตรีบลูส์ไปตราบนานจวบจนบัดนี้ เพราะเขาเสียชีวิตไปไม่นานหลัง จากได้บันทึกเสียงไปสองครา เพลงยังถูกปล่อยออกมาไม่หมด ความดังยังอยู่ระดับท้องถิ่นเท่านั้น ว่ากันว่าเมื่อเขาได้สร้างตำนาน   ดนตรีขึ้นมาเสร็จสรรพ ปิศาจก็ได้มาทวงวิญญาณ ตามสัญญา
แต่ความยิ่งใหญ่ของเขายังไม่มาทันที จนเมื่อยุค 60's หลังจากที่เขาจากไป ยี่สิบกว่าปี จึงมีคนนำบทเพลงของเขามาอัดลงแผ่นเสียงขาย ซึ่งระยะนั้นเป็นช่วงที่นักดนตรีมีชื่อในปัจจุบันกำลังเริ่มเล่นดนตรีพอดี และดนตรีของ Robert Johnson นี่เองที่เปรียบเสมือนปรมาจารย์ให้ เหล่ามือกีตาร์หัวใจบลูส์ จากนั้นมาเพลงทั้งหมดเท่าที่มีของ Johnson ก็ถูกนำออกมา remaster แล้วนำออกมาตีแผ่ใน

วงกว้างให้ผู้คนได้ประจักษ์หูกัน

ทั่วปฐพี

ซึ่งแม้แต่ในปัจจุบันเองก็ยังไม่มีใครทราบสาเหตุการตายที่แน่ชัด

ของเขา
ราวกับว่าเขาหายไปจากโลกใบ

นี้อย่างไม่มีร่องรอย หรือเขาจะถูกซาตานมาพราก

ชีวิตไป

เริ่มต้นเรื่องราวจากปากคำของ

ผู้เฒ่าแห่งดนตรีบลูส์ ว่า Robert Johnson ในวัยรุ่นเล่นกีตาร์ได้ไม่ดีนัก สิ่งที่เขาเชี่ยวชาญคือฮาโมนิก้า เพื่อนบ้านที่สำคัญของเขา 2 คน คือนักดนตรีบลูส์รุ่นใหญ่ Willie Brown และ Son House แนะนำให้เขามุ่งมั่นกับฮาโมนิก้าจะดีกว่า เพราะสิ่งที่เขาแสดงออกเกี่ยวกับ

กีตาร์นั้นเป็นเรื่อง พื้นๆ แถมยังดูออกด้วยว่าไม่มีทางไปไหนได้ไกลหากยังดันทุรังอยู่กับ

กีตาร์ต่อไป

แล้ว Robert ก็กลับมาหลังจากที่หายไป 40 วันอย่างที่ไม่มีใครได้รับข่าวใดๆทั้งสิ้น (**เพิ่มเติมขอแย้งข้อมูลข้างบนนิดนึงครับตรงช่วงที่จอห์นสันหายตัวไปและกลับมาใหม่อย่างปรมาจารย์กีตาร์ทางบลูส์นั้นถ้าว่ากันตามตำนาน ก็ว่ากันแค่สี่สิบวัน
แต่หลักฐานที่ยึดกันจริงจังอย่างเดียวที่มีก็คือคำสัมภาษณ์ของ​  

ซัน เฮาส์ (Son House)    ปรมาจารย์เพลงบลูส์อีก​ ท่านนึงนั้น เอาเข้าจริงระยะเวลาจากที่เฮาส์ได้เห็นจอห์นสันเป็นเด้กเล่นดนตรีกระป๋องกระแป๋งกับตอนที่กลับมาอย่างเทพนั้นมันห่างกันตั้งสองปีนะครับ ระหว่างนั้น จอห์นสันไปแต่งงานและหย่าเรียบร้อย ซึ่งก็อาจเป็นไปได้ว่า ได้ทั้งการขัดเกลาฝีมือ และได้เรียนรู้รสชาติของชีวิต ซึ่งถือเป็นปัจจัยอย่างหนึ่งของการเข้าถึงหัวใจเพลงบลูส์ก็ว่าได้).. เขาปรากฎตัวที่บาร์เล็ก ที่ที่ซึ่ง Willie Brown และ Son House เล่นประจำอยู่ โดยมีกีตาร์สะพายอยู่บนไหล่ เขาได้ขึ้นโชว์ 2-3 เพลง มันกลายเป็นความตื่นตะหนกแก่

ผู้เฒ่าทั้งสอง…

Robert หายไปด้วยฝีมืออ่อนหัด และกลับมาด้วยฝีมือระดับ Grand Master!!ระหว่างสองจุดนี้ห่างกัน เพียงไม่กี่วัน ต่อให้เขาใช้เวลาทั้งหมดที่หายไป ฝึกฝนโดยไม่หยุดก็ไมมีทางเป็นไป ได้ถึงขนาดนั้น โดยสรุปก็คือเขาต้องค้นพบ พลังอำนาจบางอย่าง ความเก่งกาจของเขาได้รับการ ยืนยันจากคนใกล้ชิดเขาที่ สุด 2 คน คือ Robert “Junior” Lockwood และ Johny Shines ทั้งสองเล่าว่า “เขามีความสามารถระดับที่ว่า เมื่อเขาฟังเพลงซักเพลงจากวิทยุ หรือเครื่องเล่นแผ่นเสียงจบลง เขาจะเล่นเพลงๆนั้นได้ทันทีและ อย่างสมบูรณ์ด้วยแม้จะ เห็นอยู่ว่าเขาไม่ได้สนใจหรือตั้งใจ ฟังซักเท่าไหร่”
ถึงวันนี้ยังไม่มีมือกีตาร์บลูส์คนใด กล้ากว่าวอ้างว่า “เขาสามารถเล่นคันทรี่และ เดลต้าบลูส์ ได้ดีเท่า Robert Johnson “ ไม่มีเลย…29 เพลง เมื่อก่อนปี 1937 Robert ทำได้อย่างไร? ฝีมือของเขาควรตั้งอยู่ระดับไหน

ปี 1938 Robert จากโลกนี้ไปด้วยด้วยการ ดื่มวิสกี้ผสมยาพิษ โดยไม่มีใครบอกได้ว่าเขาอายุ เท่าใด (ประมาณกันว่า 26 ) เพราะวันเดือนปีเกิดของเขา ไม่ได้รับการยืนยันแน่นอน เพียงคะเนจากภาพถ่าย แต่เชื่อไหม? มีเพียง 3 ภาพที่ได้รับการยืนยันว่าคือ ภาพของ Robert จริงๆ ที่เหลือเพียงอาจจะใช่ หรือ ควรจะใช่ ทั้งสิ้น..

การพิสูจน์ในเวลาต่อมาพบว่าเขา ผสมและดื่มวิสกี้แก้วนั้นด้วยตนเอง “บางทีนั่นคือช่วงเวลาที่สัญญาถึง เวลาทวงถามและได้รับการสะสาง”...

(**ขอแย้งข้อมูลข้างบนนิดนึงครับ ตรงช่วงที่จอห์นสันหายตัวไปและกลับมาใหม่อย่างปรมาจารย์กีตาร์ทางบลูส์นั้น
ถ้าว่ากันตามตำนาน ก็ว่ากันแค่สี่สิบวัน
แต่หลักฐานที่ยึดกันจริงจังอย่างเดียวที่มีก็คือคำสัมภาษณ์ของซัน เฮาส์

(Son House) ปรมาจารย์เพลงบลูส์ อีกท่านนึงนั้น เอาเข้าจริงระยะเวลาจากที่เฮาส์ได้เห็นจอห์นสันเป็นเด้กเล่นดนตรีกระป๋องกระแป๋งกับตอนที่กลับมาอย่างเทพนั้นมันห่างกันตั้งสองปีนะครับ ระหว่างนั้น จอห์นสันไปแต่งงานและหย่าเรียบร้อย ซึ่งก็อาจเป็นไปได้ว่า ได้ทั้งการขัดเกลาฝีมือ และได้เรียนรู้รสชาติของชีวิต ซึ่งถือเป็นปัจจัยอย่างหนึ่งของการเข้าถึงหัวใจเพลงบลูส์ก็ว่าได้…..)

Youtube​ : https://m.youtube.com/watch?v=Yd60nI4sa9A#dialog
Crossroad / Robert  Johnson